بررسی علل شکست در خرمشهر در نشستی با حضور حسین سیاه نوری 

سیاه نوری اضافه کرد : " . . . فیلم می سازند و ما را محاکمه می کنند که تا کِی جنگ ؟ ولی جنگ برای ما فقط تیر و ترکش و کشتار نبود . استراتژی جنگ را امام تدوین فرمودند که جنگ , جنگ است . عزت و شرف ما در گرو جنگ است . مانند حسین وارد جنگ شدیم و مانند حسین از آن خارج خواهیم شد . ذکر جنگ ما , دفاع ایدئولوژیک در مقابل یک هجوم نظامی بود ."

او در مورد شرایط نابسامان خرمشهر پس از انقلاب گفت : " جنگ در 31 شهریور 1359 شروع نشد . در فروردین ماه 1358 یعنی دو یا سه ماه بعد از پیروزی انقلاب , در خدمت شهید چمران در نخست وزیری بودیم که اخباری مبنی بر تجاوز ارتش عراق به ایران می رسید . ولی دولت موقت اقدامی نمی کرد . در خود خرمشهر هم جریانات وابسته ای مثل " شبیر خاقانی " رهبر خلق عرب وجود داشتند که الآن هم بازمانده های آنها تحرکاتی دارند و انگلیس از آنها حمایت می کند . ابتدا , همین داخلی ها با آشوب و به هم زدن اوضاع شهر جبهه را برای عراقی ها باز کردند. چرا که آنها می خواستند یک خط قرمز برای ما درست کنند و یک خط آبی برای خودشان . یعنی جایی که آزادی عمل کافی در آن دارند. ستون پنچم خیلی قوی هم داشتند . "

سیاه نوری در مورد مدل جنگ در خرمشهر گفت : " جنگ در آنجا یک حالت کلاسیک نداشت . یعنی دو جبهه نظامی در مقابل هم نبودند . چریکی و پارتیزانی و نامنظم هم نبود . نیروهای عمل کننده همین مردم بودند. ستاد عملیاتی و هماهنگی هم ظاهرا مسجد جامع شهر بود . ولی در عمل هیچ کس از هم خبر نداشت . افراد یکی یکی و دو تا دو تا می جنگیدند . گروه ها در کوچه ها اتفاقی به هم می رسیدند و یا شاید با هم از قبل رفیق بودند . ولی اگر از هم جدا می شدند دیگر از حال هم خبر نداشتند . حتی  وقتی ما به سمت شلمچه پاکسازی می کردیم , مطمئن نبودیم که پشت سرمان را عراقی ها گرفتند یا نه ؟ "

سپس با مقایسه تجهیزات نیروهای دشمن و نیروهای ایرانی گفت : " آنها همه جور وسیله جنگی داشتند . ولی ما بدون انسجام و تشکیلات و ابزار جنگی می جنگیدیم . حتی بعضی ها با دمپایی ابری بودند . تنها سلاح سنگین ما یک تانک سوخته بود که با آن, مثلا عراقی ها را بترسانیم. خمپاره نداشتیم و در عوض سر شعله پوش ژ-3 را گشاد می کردیم تا صدای انفجار آن قوی تر شود . به این نتیجه رسیده بودیم که نارنجک های تفنگی را به تانک های عراقی بزنیم که در آن صورت , هم خودمان کشته می شدیم و هم جلوی تانک های عراقی را می گرفتیم . "

او در پایان , با اشاره به جریان زندگی در خرمشهر در زمان حملات عراق گفت : " در خرمشهر زندگی  جریان داشت . ولی اوضاع امن نبود . صبح که بچه ها به مدرسه می رفتند امیدی به بازگشت آنها نبود . اوایل اصلا حرفی از رفتن نبود .  مرحوم خلخالی دو بار با نیروهای جنگ های نامنظم  شهر را آزاد کردند و در تلویزیون گفتند که مردم ! این که می گویند خرمشهر دست عراقی هاست دروغ است . منتها آنها دوباره  و با تجهیزات کامل حمله می کردند. در آخرین لحظات در شهر همه چیز بود . وضعیتی را تصور کنید که سفره غذا چیده شده و فقط چند نفر را می خواست که غذا ها را بخورند . ماشین با کلید منتظر استارت خوردن بود . ولی آدم ها نبودند . عراقی ها راه خروج را هم بسته بودند . . . ما قفل شده بودیم . پشت سر هم شهید می دادیم . بوی سوختن چربی بدن را می شد حس کرد . هیچ امیدی هم به رسیدن کمک نبود . در این حال می دیدم که همان مردم هر کار که می توانستند برای ما انجام می دادند . در آن وضعیت برای ما به عنوان غذا چلوکباب می آوردند تا ما نیرو بگیریم و بجنگیم . ما با این وضعیت خرمشهر را ترک کردیم . "